Victoria

panisch wapperen haar handen
klappen gevleugeld ongedierte
naar een niemandsland,
niet te dulden hier en nu.
strak straks de stijve lakens
krakend vers en haarloos wit,
zuigkracht trekt de rug krommer.
zeventien tapijten later
strompelpuilen zakken was,
net niet draagbaar, haar armen uit.
ze zou willen slapen
onbetaalbaar lang en diep.
straks de bus, en dan weer door. 

Leave A Comment